പാളത്തില് ഞെരിഞ്ഞു ലോഹ ചാടുകള് കൂകിപായവേ
വെറി കെട്ട ശ്വാനന്റെ നഖങ്ങള് എന്റെ
മാനത്തില് വിഷം തീണ്ടവേ
വൈകല്യം പോലും കണ് തുറിച്ചു തന്റെ
ഭ്രാന്തമാം കണ്കളാല് നോക്കി എന്നെ
ഓടുന്ന യന്ത്രത്തില് നിന്നൊരു നേരം
കൊണ്ടൊരു പൂപോലെ പിടിച് എറിയവേ
സ്ത്രീത്വം നാണിച്ചു മുഖംമറച്ചു
പൌരുഷം ഭീതിയാല് മുഖംതിരിച്ചു
ഈ ശലഭം ഇവിടെ പുഴുവരിക്കവേ
നാളെ എനിക്കും ഒരുങ്ങും ഒരു സ്മൃതിമണ്ഡപം........ജോര്ജ് മാത്യു ചെറിയത്ത്
വെറി കെട്ട ശ്വാനന്റെ നഖങ്ങള് എന്റെ
മാനത്തില് വിഷം തീണ്ടവേ
വൈകല്യം പോലും കണ് തുറിച്ചു തന്റെ
ഭ്രാന്തമാം കണ്കളാല് നോക്കി എന്നെ
ഓടുന്ന യന്ത്രത്തില് നിന്നൊരു നേരം
കൊണ്ടൊരു പൂപോലെ പിടിച് എറിയവേ
സ്ത്രീത്വം നാണിച്ചു മുഖംമറച്ചു
പൌരുഷം ഭീതിയാല് മുഖംതിരിച്ചു
ഈ ശലഭം ഇവിടെ പുഴുവരിക്കവേ
നാളെ എനിക്കും ഒരുങ്ങും ഒരു സ്മൃതിമണ്ഡപം........ജോര്ജ് മാത്യു ചെറിയത്ത്
