ഞാന് ഈ വിദൂരതയില്
നിയോണ് പൂക്കളോട് കുംബസരിക്കുകയാണ്..
നിറം മങ്ങിയ ചിന്തകളില്
എന്റെ പകലുകള് നിരുപാധികം പിന്വാങ്ങുന്നു..
പ്രവാസത്തിന്റെ വരണ്ട നാളുകളില് എനിക്ക് ഓര്ക്കാനാവുന്നില്ല,
നിന്നെയും.. ഒപ്പം...
ഒരു തുളസി കതിരിന്റെ നൈര്മല്യമായി എന്നെ പൊതിഞ്ഞ മലയാണ്മയെയും..
................. കൈലാസ്
നാല് ചുമരുകള്ക്കിടയില് തളച്ചിടേണ്ടി വരുന്ന സര്ഗാത്മകതയെ തൊട്ടുണര്ത്താന് ഞങ്ങളും ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങുകയാണ്.. വായന ഇനിയും മരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന സത്യം മനസിലാക്കിക്കൊണ്ട്..
No comments:
Post a Comment